برای خـشکی لبِ تو آب گـریه می‌کند            فرات، در کویری از سراب گریه می‌کند

ببـین چطور با صدای ریشخندِ حرمله            حسین با محاسنِ خـضاب گریه می‌کند

سئوال کن "بِأَیّ ذَنب" و گوش کن سکوت را            خدا هم از غم تو در جواب، گریه می‌کند

دعای ربّ آب بی‌جـواب مـاند و تا ابد            به حالش آسمانِ مستجاب گریه می‌کند

به خـونِ ردّ دستـبـندِ مادرت نگـاه کن            که در غم اسارتش طناب گریه می‌کند

رباب سوخت زیر بارِ داغ و زیر سایه‌اش            نشـسته از خجـالت آفتاب گریه می‌کند

دوباره خیس شد لهوف و روضه ناتمام ماند            دواتِ چشمِ ماست، یا کتاب گریه می‌کند؟!